menu

Om sterven heen 

Kantelpunt

Haar ziekte viel haar zwaar. Het duurde allemaal zo lang. Het meest bedrukte het haar, dat haar kinderen zo vaak op bezoek kwamen. Die hadden het daar toch veel te druk voor? Ze zuchtte ervan – hoe moest het nou toch met haar?

Ineens viel mijn oog op twee zwart-wit portretjes aan de muur. “Wie zijn dat?” vroeg ik. “Dat is mijn grootmoeder, en de andere is mijn moeder” was het antwoord. “Hoe zijn zìj gestorven?” “Ze werden langzaam minder, ik ben in die tijd vaak bij ze langs gegaan”. Ze opende haar armen in een wijd gebaar: “O, die zou ik nog zo in mijn armen willen sluiten!”

“Misschien voelen uw kinderen dat wel net zo? Zouden ze daarom zo vaak bij u komen? Misschien is liefde géven voor een moeder wel gemakkelijker dan liefde ontvàngen…”

Er veranderde iets in de uitdrukking van haar gezicht. Ze zuchtte diep en er kwam een traan. “Daar heb ik nooit bij stilgestaan…”


Eerder verschenen teksten vindt u in ons archief.